31 1 Τῷ Δαυιδ· συνέσεως.
Μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι
καὶ ὧν ἐπεκαλύφθησαν αἱ ἁμαρτίαι·
οὐδὲ ἔστιν ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ δόλος.
ἀπὸ τοῦ κράζειν με ὅλην τὴν ἡμέραν·
ἐστράφην εἰς ταλαιπωρίαν ἐν τῷ ἐμπαγῆναι ἄκανθαν.
διάψαλμα.
καὶ τὴν ἀνομίαν μου οὐκ ἐκάλυψα·
εἶπα ᾿Εξαγορεύσω κατ᾽ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν μου τῷ κυρίῳ·
καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέβειαν τῆς ἁμαρτίας μου.
διάψαλμα.
πλὴν ἐν κατακλυσμῷ ὑδάτων πολλῶν πρὸς αὐτὸν οὐκ ἐγγιοῦσιν.
τὸ ἀγαλλίαμά μου, λύτρωσαί με ἀπὸ τῶν κυκλωσάντων με.
διάψαλμα.
ἐπιστηριῶ ἐπὶ σὲ τοὺς ὀφθαλμούς μου.
ἐν χαλινῷ καὶ κημῷ τὰς σιαγόνας αὐτῶν ἄγξαι
τῶν μὴ ἐγγιζόντων πρὸς σέ.
τὸν δὲ ἐλπίζοντα ἐπὶ κύριον ἔλεος κυκλώσει.
καὶ καυχᾶσθε, πάντες οἱ εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ.
