1 1 Παροιμίαι Σαλωμῶντος υἱοῦ Δαυιδ,

ὃς ἐβασίλευσεν ἐν Ισραηλ,

2 γνῶναι σοφίαν καὶ παιδείαν

νοῆσαί τε λόγους φρονήσεως

3 δέξασθαί τε στροφὰς λόγων

νοῆσαί τε δικαιοσύνην ἀληθῆ

καὶ κρίμα κατευθύνειν,

4 ἵνα δῷ ἀκάκοις πανουργίαν,

παιδὶ δὲ νέῳ αἴσθησίν τε καὶ ἔννοιαν·

5 τῶνδε γὰρ ἀκούσας σοφὸς σοφώτερος ἔσται,

ὁ δὲ νοήμων κυβέρνησιν κτήσεται

6 νοήσει τε παραβολὴν καὶ σκοτεινὸν λόγον

ῥήσεις τε σοφῶν καὶ αἰνίγματα.

7 ᾿Αρχὴ σοφίας φόβος θεοῦ,

σύνεσις δὲ ἀγαθὴ πᾶσι τοῖς ποιοῦσιν αὐτήν·

εὐσέβεια δὲ εἰς θεὸν ἀρχὴ αἰσθήσεως,

σοφίαν δὲ καὶ παιδείαν ἀσεβεῖς ἐξουθενήσουσιν.

8 ἄκουε, υἱέ, παιδείαν πατρός σου

καὶ μὴ ἀπώσῃ θεσμοὺς μητρός σου·

9 στέφανον γὰρ χαρίτων δέξῃ σῇ κορυφῇ

καὶ κλοιὸν χρύσεον περὶ σῷ τραχήλῳ.

10 υἱέ, μή σε πλανήσωσιν ἄνδρες ἀσεβεῖς,

μηδὲ βουληθῇς, ἐὰν παρακαλέσωσί σε λέγοντες

11 ᾿Ελθὲ μεθ᾽ ἡμῶν, κοινώνησον αἵματος,

κρύψωμεν δὲ εἰς γῆν ἄνδρα δίκαιον ἀδίκως,

12 καταπίωμεν δὲ αὐτὸν ὥσπερ ᾅδης ζῶντα

καὶ ἄρωμεν αὐτοῦ τὴν μνήμην ἐκ γῆς·

13 τὴν κτῆσιν αὐτοῦ τὴν πολυτελῆ καταλαβώμεθα,

πλήσωμεν δὲ οἴκους ἡμετέρους σκύλων·

14 τὸν δὲ σὸν κλῆρον βάλε ἐν ἡμῖν,

κοινὸν δὲ βαλλάντιον κτησώμεθα πάντες,

καὶ μαρσίππιον ἓν γενηθήτω ἡμῖν.

15 μὴ πορευθῇς ἐν ὁδῷ μετ᾽ αὐτῶν,

ἔκκλινον δὲ τὸν πόδα σου ἐκ τῶν τρίβων αὐτῶν·

16 οἱ γὰρ πόδες αὐτῶν εἰς κακίαν τρέχουσιν

καὶ ταχινοὶ τοῦ ἐκχέαι αἷμα·

17 οὐ γὰρ ἀδίκως ἐκτείνεται δίκτυα πτερωτοῖς. 18 αὐτοὶ γὰρ οἱ φόνου μετέχοντες θησαυρίζουσιν ἑαυτοῖς κακά,

ἡ δὲ καταστροφὴ ἀνδρῶν παρανόμων κακή.

19 αὗται αἱ ὁδοί εἰσιν πάντων τῶν συντελούντων τὰ ἄνομα·

τῇ γὰρ ἀσεβείᾳ τὴν ἑαυτῶν ψυχὴν ἀφαιροῦνται.

20 Σοφία ἐν ἐξόδοις ὑμνεῖται,

ἐν δὲ πλατείαις παρρησίαν ἄγει,

21 ἐπ᾽ ἄκρων δὲ τειχέων κηρύσσεται,

ἐπὶ δὲ πύλαις δυναστῶν παρεδρεύει,

ἐπὶ δὲ πύλαις πόλεως θαρροῦσα λέγει

22 ῞Οσον ἂν χρόνον ἄκακοι ἔχωνται τῆς δικαιοσύνης, οὐκ αἰσχυνθήσονται·

οἱ δὲ ἄφρονες, τῆς ὕβρεως ὄντες ἐπιθυμηταί,

ἀσεβεῖς γενόμενοι ἐμίσησαν αἴσθησιν

23 καὶ ὑπεύθυνοι ἐγένοντο ἐλέγχοις.

ἰδοὺ προήσομαι ὑμῖν ἐμῆς πνοῆς ῥῆσιν,

διδάξω δὲ ὑμᾶς τὸν ἐμὸν λόγον.

24 ἐπειδὴ ἐκάλουν καὶ οὐχ ὑπηκούσατε

καὶ ἐξέτεινον λόγους καὶ οὐ προσείχετε,

25 ἀλλὰ ἀκύρους ἐποιεῖτε ἐμὰς βουλάς,

τοῖς δὲ ἐμοῖς ἐλέγχοις ἠπειθήσατε,

26 τοιγαροῦν κἀγὼ τῇ ὑμετέρᾳ ἀπωλείᾳ ἐπιγελάσομαι,

καταχαροῦμαι δέ, ἡνίκα ἂν ἔρχηται ὑμῖν ὄλεθρος,

27 καὶ ὡς ἂν ἀφίκηται ὑμῖν ἄφνω θόρυβος,

ἡ δὲ καταστροφὴ ὁμοίως καταιγίδι παρῇ,

καὶ ὅταν ἔρχηται ὑμῖν θλῖψις καὶ πολιορκία,

ἢ ὅταν ἔρχηται ὑμῖν ὄλεθρος.

28 ἔσται γὰρ ὅταν ἐπικαλέσησθέ με, ἐγὼ δὲ οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν·

ζητήσουσίν με κακοὶ καὶ οὐχ εὑρήσουσιν.

29 ἐμίσησαν γὰρ σοφίαν, τὸν δὲ φόβον τοῦ κυρίου οὐ προείλαντο 30 οὐδὲ ἤθελον ἐμαῖς προσέχειν βουλαῖς,

ἐμυκτήριζον δὲ ἐμοὺς ἐλέγχους.

31 τοιγαροῦν ἔδονται τῆς ἑαυτῶν ὁδοῦ τοὺς καρποὺς

καὶ τῆς ἑαυτῶν ἀσεβείας πλησθήσονται·

32 ἀνθ᾽ ὧν γὰρ ἠδίκουν νηπίους, φονευθήσονται,

καὶ ἐξετασμὸς ἀσεβεῖς ὀλεῖ.

33 ὁ δὲ ἐμοῦ ἀκούων κατασκηνώσει ἐπ᾽ ἐλπίδι

καὶ ἡσυχάσει ἀφόβως ἀπὸ παντὸς κακοῦ.